จากการแต่งเนื้อเพลงของคุณประภาส ชลศรานนท์
ข้อความตอนหนึ่งจาก หนังสือ ‘เพลงเขียนคน ดนตรีเขียนโลก’

"..เป็นพล๊อตที่อยู่ในหัวมานานแล้ว
แต่ยังไม่ได้ลงมือเขียน มาจาก (ความสงสัย)
คำว่า “ความรักทำให้คนตาบอด” ก่อน
เอ…ไม่จริงมั้ง ความรักทำให้คนตาดีก็ได้นะ.."



เคยได้ยินมา บอกเลยว่าเคยได้ยินมา
ความรักมักพาให้คนมีรักมักตาบอด

เดินก็เดินเดี่ยวอยู่ตัวคนสบายอยู่
วันนึงจู่ ๆ ก็ดันไปเห็นเธอเต็มตา
กามเทพคง ยิงศรลงมา
ความรักเลยพาให้เคียงคู่เคล้าไม่เคยห่าง

เดินไม่เดินเดี่ยว จะไปทางไหนมีเธออยู่
หนึ่งวันที่เคียงคู่ก็ดูจะสั้นไปทันตา
แดดลมก็เป็นใจ ดอกไม้ก็ลอยมา
ดวงเอ๋ยดวงตา จะมองที่ไหนสวยไปหมด

แล้วในวันหนึ่งนั้น ฉันจึงได้รู้ซึ้ง
ว่าสองเราคนหนึ่ง จำต้องจากกันไกล
แต่ในตาฉันยังมองเห็นเธออยู่ใกล้ ๆ
จะอยู่แห่งไหน แปลกใจภาพเธอชัดจังเลย

ใครนะใครบอกว่าคนมีรักมักตาบอด
ความรักช่างยอด เปรียบไปก็คล้ายดังดวงตา
อยู่ไกลถึงเพียงไร ห่างไกลเหลือคณา
ความรักก็ยังพา ให้ตาได้เห็นไม่มีห่าง

เคยได้ยินมา บอกเลยว่าเคยได้ยินมา
ความรักมักพาให้คนมีรักมักตาบอด

แล้วในวันหนึ่งนั้น ฉันจึงได้รู้ซึ้ง
ว่าสองเราคนหนึ่ง จำต้องจากกันไกล
แต่ในตาฉันยังมองเห็นเธออยู่ใกล้ ๆ
จะอยู่แห่งไหน แปลกใจภาพเธอชัดจังเลย

ใครนะใครบอกว่าคนมีรักมักตาบอด
ความรักช่างยอด เปรียบไปก็คล้ายดังดวงตา
อยู่ไกลถึงเพียงไร ห่างไกลเหลือคณา
ความรักก็ยังพา ให้ตาได้เห็นไม่มีห่าง

อยู่ไกลถึงเพียงไร ห่างไกลเหลือคณา
ความรักก็ยังพา ให้ตาได้ถึงดวงใจ

เคยได้ยินมา บอกเลยว่าเคยได้ยินมา
ความรักมักพาให้คนมีรักมักตาบอด

เคยได้ยินมา เปลี่ยนคำที่เคยได้ยินมา
ความรักมักพาให้คนมีรักมักตาดี