- Quickly update your status - Instantly access your profile & photo comments - Connect with your friends
Upgrade to Flash Player 10 and make a "hi5 Star" today.
Your friend doesn't have a hi5 star!
Moon Studio Project I
สอนศิลป์สัญจร (โครงการศิลปะเพื่อเด็กและเยาวชน)
สอนศิลป์สัญจร มุ่งเน้นพัฒนาเยาวชนในด้านของศิลปะในสองแขนง
คือ ศิลปะการละคร และศิลปะการวาดภาพ เขียนภาพ
ที่มุ่งเน้น ทั้งสองแขนงนี้เนื่องจากตัวผู้รับผิดชอบโครงการได้มีโอกาสศึกษากับอาจารย์
หลายท่านแล้วมองเห็นซึ่งความสามารถในการพัฒนามนุษย์ ที่ได้จากแขนงวิชาต่าง ๆ เหล่านี้
ประกอบกับกลุ่มเพื่อนพี่น้อง ที่รู้จักกัน มีความสามารถในเรื่องของศิลปะ
ดังนั้นจึงคิดที่จะนำมาพัฒนา และสร้างพื้นที่ สร้างโอกาสให้แก่ผู้สนใจ แต่ไม่มีทุนทรัพย์
เพราะโดยปกติแล้ว ศิลปะทั้ง 2 แขนงนี้จะต้องใช้ทุนทรัพย์สูงซึ่งเป็นเรื่องจริง
แต่สิ่งที่สำคัญยิ่งกว่าทุนทรัพย์ นั่นก็คือโอกาส
ดังนั้นจึงอยู่ที่ผู้ถ่ายทอดและผู้สนใจว่าจะตัดสินใจอย่างไร
นอกจากนี้ ผู้รับผิดชอบโครงการยังมองอีกว่าหากจะสร้างคนสักคนหนึ่ง
ก็ควรจะให้โอกาสเขาได้พิสูจน์ตัวเองมิใช่หรือ
ผมเชื่อเป็นอย่างยิ่งว่าศิลปะนั้นมีอยู่ทุกตัวคน
เพียงแต่ เขาผู้นั้นจะต้องได้รับโอกาส
แล้วเขาจะส่องประกาย...ออกมาเอง
หากเพื่อน ๆคนใดมีแหล่งทุน หรืออยากสนับสนุน
สามารถติดต่อได้ที่ น้ำมนต์ (Moon Studio Theatre Company)
tel.087-672-6369 หรือที่ moonstudio@live.com
หมายเ หตุ
โครงการนี้เป็นการสอน ศิลปะแบบให้เปล่า คือ ไม่คิดค่าใช้จ่ายใดใด จากผู้เข้ารับการอบรม
ในขณะที่โลกกำลังหมุนไป หมุนไป ในซอกแห่งสังคมได้เกิด ปาติหาริย์ขึ้น มันเป็นปาติหาริย์ อันเรียบง่ายแต่มหัศจรรย์ยิ่ง ค่ำวันหนึ่งขณะที่ผมกำลังอ่อนล้ากับการเดินทางอยู่บนถนนสายใหญ่ที่เต็มไปด้วยฝูงยานพาหนะที่พากันตะเบงเสียงเซงแซ่ใส่กัน และพากันพ่นควัน ที่ทำให้สำลักและชวนอาเจียนออกมาจากเครื่องยนต์หลายพันแรงม้า ที่ติดแหงกอยู่บนถนน ไม่ต่างอะไรกันกับปลาที่เกยอยู่ในหนองน้ำที่แห้งเหือดอ้าปากพะงาบ ๆ ร้องขอความเห็นใจ และรอความตาย ขณะหนึ่งขณะนั้น ผมนั่งคิดอะไรเพลิน ๆ และมองไปนอกหน้าต่าง รถเมล์คันเก่าคร่ำคร่า ที่เบาะมีสีน้ำเงินและหลุดออกมาจากโครงเหล็กที่ทำไว้เป็นที่นั่ง มันคงสมกับราคาค่าโดย สาร 8 บาทที่เสียไป ขอจินตนาการว่ามันเป็นเบาะนุ่มที่ทำมาจากหนังแกะแท้ที่อ่อนนุ่มสบาย ก็แล้วกัน รถเมล์เบรกกึก ความคิดต่าง ๆ ของผมสิ้นสุดลง กลับมาสู่สภาวะแออัด อีกครั้งในใจก็นึก "เฮ้ออ จะมาทำอะไรกันเอยะแยะวะ" พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นครอบครัวครอบครัวหนึ่งเดินขึ้นมาบนรถเมล์ มีพ่อ มีแม่ซึ่งตั้งครรภ์ และมีลูกเล็ก ๆ อีกคน ทั้งสามคนสี่ชีวิต หอบของพะรุงพะรังขึ้นมาและนั่งเบาะข้างหน้าผม รถเคลื่อนต่อไป
เด็กน้อยที่แม่อุ้มไว้มองหนทางไปมาด้วยท่าทีไม่คุ้นเคย จนกะทั่งมองเห็นผม ผมยิ้มให้แล้วเล่นจ๊ะเอ๋ เด็กยิ้มให้ หลายต่อหลายครั้ง เล่นไปเล่นมาเด็กนึกสนุก เอามือจับพนักพิงแล้วหันมาเล่นกับผมจนแม่เห็นผิดปกติจึงหันมาดู ในตอนที่เล่นกับเด็กน้อยอยู่นั้น ในใจก็นึกถึงประโยคหนึ่ง ขึ้นมา เป็นบทละคร ที่ผมเพิ่งแสดงจบไปหมาด ๆ "เทวดาน้อย เจ้ายิ้มกรอกพลังสวรรค์ให้ข้า" แม้ว่าตัวบทประพันนั้นจะดูรางเลือนแต่ความหมายของมัน ทำให้ผมนึกขึ้นได้ ในตอนนี้ ผมหมดสิ้นความเหนื่อยล้า ในใจมีแต่ความอิ่มเอมใจ รอยยิ้มเล็ก ๆ เสียหัวเราะเบา ๆ จากเทวดาน้อย เป็นน้ำทิพย์ขจัดความอ่อนล้า ท้อแท้ สิ้นหวังไปสิ้น มันงดงามและมีค่า เกินกว่าจะหาอะไรมาเทียบได้
ผมลงจากรถในใจก็พลางคิดว่า เด็กคนนี้รอยยิ้มนี้จะอยู่ในความทรงจำของผม และผมเองก็คงจะอยู่ในความทรงจำของเด็กคนนั้นด้วยเหมือนกัน โตขึ้นเขาอาจจะนึกได้ว่า วันนึงบนถนนอันแออัด มีคนประหลาดนั่งเล่นจ๊ะเอ๋กับเขา ตลอดทาง
ขอบคุณรอยยิ้มของเทวดาน้อย
ยิ้มของเจ้าช่างสดใส ยิ้มของเจ้าทำให้โลกทั้งโลกสดใส
ขอบคุณเทวดาน้อย
Paste or type URL of a photo here:
© 2003-2009 hi5 Networks | English
English
